Auto opgeladen, zelf leeggelopen: Wiebe reed in 3 jaar in een elektrische auto naar Australië

Op reis zijn en niet weten wat er om de hoek te wachten staat. Niet weten waar je die avond zult slapen. De een vindt het vreselijk, de ander houdt wel van dat avontuur. Wiebe Wakker valt zonder twijfel in die laatste categorie. Een avonturier in hart en nieren, in zijn achterhoofd altijd op zoek naar de volgende uitdaging. 

Tien jaar geleden begon Wiebe aan de reis van zijn leven. Zonder geld of strak uitgestippeld plan vertrok hij in een elektrische auto vanuit Houten met als einddoel de Australische stad Sydney. Onderweg was hij afhankelijk van vreemden voor eten, een slaapplek én – niet onbelangrijk – een stopcontact om de auto te laden.

33 landen doorkruist, 350 mensen ontmoet

Drie jaar later kwam hij aan. De missie was geslaagd. Hij had 95.000 kilometer afgelegd, 33 landen doorkruist en bij 350 mensen thuis geslapen. Uitgeput kwam hij terug naar Nederland. Vol geweldige herinneringen, maar óók opgebrand. Want het is niet niks om drie jaar lang in onzekerheid te leven en keer op keer je verhaal te doen. « Daar had ik van tevoren helemaal niet bij stilgestaan. Ik ben heel onbevangen vertrokken. »

Hij zou het allemaal wel zien. Als hij maar weg kon. « Mijn drijfveer om die reis te maken, was dat ik na mijn studie niet wilde settelen. Ik wilde geen 9-tot-5-baan. Geen huisje-boompje-beestje. » Wiebe studeerde Kunst en Economie in Utrecht en in het laatste jaar van de opleiding keek hij een beetje om zich heen naar wat hem te wachten stond. 

« Ik werd niet zo vrolijk van wat ik zag. Allemaal creatieve oud-studenten die ambitieuze plannen hadden en de wereld zouden gaan bestormen, maar die al snel toch op een bureaustoel belanden om te voldoen aan de maatstaven van de maatschappij. » Dat wilde Wiebe niet. « Ik wilde de wereld zien, cultuur ontdekken, mensen ontmoeten. »

Magisch woord: duurzaamheid

Hij wilde een vrij leven zonder verplichtingen. « Maar goed, dat klinkt allemaal leuk, maar ik was een student zonder geld. Ik had nog helemaal niks opgebouwd. Dus hoe ga je dat dan doen? » Als afstudeerproject ontwikkelde hij een creatief concept. « Ik dacht: hoe gaaf zou het zijn dat ik tijdens mijn afstuderen al een reis kan organiseren? »

« Dit was in 2014. Toen was duurzaamheid een magisch woord, iets waar veel bedrijven mee bezig waren. Ik was niet zo’n duurzaam persoon, maar duurzaamheid klonk lekker en dat opende deuren. » Wiebe greep dat aan en kwam met het plan om met een elektrische auto op pad te gaan en te laten zien hoe hij zonder geld de wereld over kon reizen. 

« In die tijd was elektrisch rijden net in opkomst. Er zaten nog veel haken en ogen aan. Mensen vonden het onbetrouwbaar, dachten dat ze er geen lange afstanden mee konden afleggen. » Wiebe wilde het tegendeel bewijzen door naar de andere kant van de wereld te rijden. « Als roekeloze student dacht ik: elektriciteit is overal, dus waarom zou het niet lukken? »

Wiebe kon telkens 200 kilometer afleggen voordat hij weer moest stoppen om te laden. « Het was een heel beperkte auto. Het allersnelste kon ik mijn auto in vijf uur opladen. Terwijl het met snelladen nu in twintig minuten kan. Maar meestal was ik bij mensen thuis, gewoon op het normale stopcontact. Dan duurde het ongeveer twaalf uur voor ik weer verder kon. »

Slaapplekken en stopcontacten

Elke 200 kilometer stoppen dus. « Zo leer je landen wel echt kennen », lacht hij. Slaapplekken en stopcontacten werden hem onderweg aangeboden. Op zijn website konden mensen aangeven dat ze plek voor hem hadden en daar paste Wiebe zijn route op aan. Soms ging het via social media als een lopend vuurtje, soms niet en dan moest hij bij mensen aankloppen en hulp vragen.

Wiebe ontdekte tijdens zijn reis hoe behulpzaam en gastvrij mensen zijn. Zeker voorbij Europa. Toen ik Europa uitging, schoot de gastvrijheid echt omhoog. Als ik in een Turks dorp stopte, kwamen er meteen mensen naar me toe, die niet eens wisten wat ik aan het doen was. Dan was het ‘sit-sit, eat-eat, drink-drink’. Dat gebeurde aan de lopende band. »

Terwijl hij voor vertrek van bezorgde Nederlanders juist veel doemscenario’s te horen kreeg. « Mensen die voorspelden dat ik het niet ging halen. Dat ik onderweg geen hulp zou krijgen. ‘Je wordt gekidnapt.’ ‘Je auto wordt gestolen.’ Ik heb echt de gekste dingen gehoord. »

Overal hulp

Maar niks daarvan is gebeurd. « Overal waar ik kwam – ongeacht religie, sociale status of huidskleur – kreeg ik hulp. Hoe armer mensen zijn, hoe meer ze geven. Dat merkte ik ook vaak. Een kopje thee, een appel. De behulpzaamheid overal is voor mij persoonlijk het meest waardevolle geweest van de hele reis. Dat ik heb mogen ervaren dat mensen bereid zijn om een ander te helpen. »

Zo heeft Wiebe zeer goede herinneringen aan Iran. « Iraniërs zijn zo ontzettend vriendelijk. Ik heb daar geleerd dat je mensen niet zomaar kan afschrijven op basis van wat je over hun land in het nieuws ziet. Sowieso klopt er niks van de vooroordelen over de Arabische cultuur. Juist dáár vond ik mensen heel open en vrij naar andere culturen. »

De mensen bij wie Wiebe gratis mocht overnachten gaven hem ook te eten. Eten wat de pot schaft, en dat was in elk land weer anders. Ik heb alles geprobeerd, want ik kon natuurlijk niet kieskeurig zijn. Ik was blij met alles wat ik kreeg. Iraans eten was nieuw voor mij. Dat vond ik fantastisch. In India heb ik ook nieuwe smaken leren kennen, al werkte het daar ook wel eens op mijn darmen », vertelt hij lachend.

Introvert persoon

Naast nieuwe plekken en nieuwe keukens ontdekken, leerde Wiebe ook veel over zichzelf. Zo leerde hij dat hij doorzettingsvermogen heeft. Stoppen was geen optie. Als de auto kapot was, kwam hij via crowdfunding aan geld voor een reparatie. Bij gebrek aan slaapplek, sliep hij wel eens in de auto. En een stopcontact wist hij overal te vinden. Dat betekende wel dat hij om hulp moest vragen. Elke dag weer.

Dat was niet altijd makkelijk. « Ik kwam erachter dat ik een introvert persoon ben. Mensen verwachten vaak dat ik extravert ben. Maar ik ben heel erg op mezelf. Niet dat ik verlegen ben, maar sociaal doen kost me gewoon veel energie. » 

Tijdens de reis moest Wiebe voortdurend op mensen afstappen. Dat is niet iets wat ik in Nederland vaak doe. Nu moest ik continu mensen aanspreken. Om hulp vragen is ook iets wat ik tijdens de reis heb geleerd. Maar het lukte en juist daardoor heb ik hele interessante mensen ontmoet. Van een Arabische oliesjeik tot Nederlander Dennis Verbaas, die de dag erna ging trouwen met een Maleisische prinses. »

Wiebe kwam er alleen te laat achter dat niet alleen de auto regelmatig opgeladen moest worden, maar ook hijzelf. « Ik ging heel vaak aan mezelf voorbij. Ik plugde de auto in bij mensen thuis en ik gaf energie terug aan de host door mijn verhaal te delen. » Het voortdurend sociaal moeten doen, maar ook de constante onzekerheid van de trip. Het brak Wiebe uiteindelijk op.

Drie jaar lang dezelfde vragen

« Het spannende en het onzekere, dat was juist waar ik in het begin naar op zoek was. Waar ik het avontuur voor aanging. Maar als je drie jaar elke dag in die onzekerheid zit, dan wordt dat op een gegeven moment te veel. » Net zoals altijd bij mensen moeten aankloppen.

« Je bent telkens weer bij nieuwe mensen thuis. Dus dan moet je je opnieuw voorstellen. En natuurlijk interesse tonen in de mensen bij wie je te gast bent. Je hebt helemaal geen privacy. Ik was drie jaar lang dezelfde vragen aan het beantwoorden. Het was vaak niet één keer, soms wel vijf keer op een dag. Daar werd ik tegen het einde van de reis helemaal gek van. »

Het laatste stuk was  zwaar. « In Australië begon ik echt een beetje antisociaal gedrag te ontwikkelen. Ik ontliep mensen of ik zat apathisch bij mensen thuis op de bank. Daar baalde ik van, maar ik was op. Ik was echt helemaal gesloopt. » Na thuiskomst in Nederland ging dat niet zomaar weg. « Ik dacht dat ik een paar weekjes moest bijkomen. » Maar dat hielp niet.

Burn-out

Wiebe bleek een flinke burn-out te hebben. « Het heeft tweeënhalf jaar geduurd voordat ik een beetje op mijn oude energieniveau zat. Toen ik terug in Nederland was, kwam er ook nog heel veel op me af. Aanvragen voor podcasts, lezingen, van alles. Ik had er echt helemaal geen zin meer in, maar na zo lang reizen zonder geld was dit ook het moment om er wat aan over te houden. »

Wiebe voelde de druk om door te blijven gaan. Maar vijf maanden na zijn terugkomst kwam corona. « Toen waren al die presentaties en interviews in één keer voorbij. Ik was een van de weinige personen die blij was met de pandemie. Toen kwam ik eindelijk tot stilstand en kon ik gaan werken aan mijn herstel. »

Was de reis de burn-out wel waard? « Ik had het voor geen goud willen missen, maar ik zou het ook nooit nog een keer doen. Die burn-out was geen pretje, maar met alles wat ik gezien en ervaren heb, vond ik het zeker de moeite waard. Ik heb zoveel meegemaakt en zoveel geleerd. »

Nieuwe avonturen

Na zijn herstel ging het toch weer kriebelen en inmiddels is Wiebe alweer enkele avonturen verder. Hij reisde in 2022 met trein, bus en boot naar Dubai en ging in 2024 met openbaar vervoer naar Mauritanië om daar op een ijzerertstrein door de Sahara te rijden. Zijn geld verdient hij als spreker voor bedrijven. « Ik heb het over samenwerken, verbinding en vertrouwen. Dat zijn thema’s die tijdens mijn reis telkens terugkwamen. »

Ook schreef hij het vorig jaar verschenen boek Plug Me In, over zijn reis naar Australië. « Plug Me In is mijn belangrijkste reis en dat zal ook zo blijven. Een goed verhaal als dat gaat het nooit meer worden. » Toch is Wiebe altijd op de uitkijk naar nieuwe avonturen.

« Ik heb niet meer zo’n onrust als vroeger. Door die ervaring van zo lang weg zijn en wat het allemaal heeft gekost, vind ik het nu ook heel fijn om in Nederland te zijn. Om een eigen plekje te hebben, met vrienden en familie om me heen. En ik heb nu een relatie, waardoor mijn leven wat vaster is geworden. »

Met zijn vriendin op vakantie gaan, vindt Wiebe heerlijk. « Maar die solo-avonturen heb ik ook nog steeds nodig. Iets nieuws ruiken, een nieuwe plek ontdekken. Dat geeft me een gevoel van vrijheid. » En het is juist fijn om dat alleen te doen, vindt Wiebe. « Dan kan ik helemaal opgaan in een plek.  Als ik met iemand samen ben, dan ben je met elkaar bezig en heb ik minder oog voor de omgeving. »

« Ik heb in Marrakesh 2,5 uur op een plein gestaan, op dezelfde plek. Foto’s maken van alles wat er om me heen gebeurde. Als ik iemand bij me zou hebben, gaat dat niet. Die wil na vijf minuten weer door. Als ik alleen reis kan helemaal mijn eigen ding doen. »

Wereld rond zonder vliegtuig

Zijn vriendin weet dat en het werkt goed. « Eén keer per twee jaar maak ik een reis, maar echt heel lang weg wil ik niet meer. » Wiebe is zich momenteel aan het voorbereiden op zijn volgende avontuur: hij wil rond de wereld reizen per openbaar vervoer, zónder gebruik te maken van het vliegtuig. En dat binnen tachtig dagen. « Ik wil de limieten opzoeken van wat er mogelijk is zonder te vliegen. »

Als het hem lukt, wordt zijn reis genoteerd bij Guinness World Records. « Ik richt me op vertrek begin volgend jaar. Ik ben nu op zoek naar hulp om de oceanen over te steken, want dat zou ik waarschijnlijk met een vrachtschip moeten doen. Maar dat blijkt moeilijk. Voor corona was het mogelijk om als passagier mee te reizen, maar dat is toen gestopt en niet meer teruggekomen. »

Na tachtig dagen weer thuis

Nog even puzzelen dus, maar Wiebe heeft zin in de uitdaging. « Het wordt fantastisch. Die tachtig dagen zullen ongetwijfeld heel intensief zijn. Dus het is af en toe afzien, maar dan weet ik ook dat ik een paar weken later weer thuis ben. Dat is goed te overzien. Ik ga in ieder geval weer heel veel meemaken en daar kijk ik naar uit. »