’Ik ben gek op mijn man, maar om nou te zeggen dat hij een strak lichaam heeft? Nee’

„De een zet de hele zolder vol met modeltreinen, de ander zit elk weekend urenlang naar een dobber te staren en weer een ander is zelf-benoemd barbecuekoning en houdt maar niet op over perfect gegaarde ribbetjes. Mijn vriendinnen klagen regelmatig over de hobby van hun man.

Op die van mij was lange tijd niet veel aan te merken. Totdat hij eind vorig jaar Freek leerde kennen. Freek is gek op wielrennen. Mijn man was tot dan toe slechts sporadisch op zijn elektrische fiets te vinden. En zelfs dan pas na flink wat overtuigingskracht van mijn kant.

’Is een helm op een elektrische fiets niet overdreven? Ik fiets heel rustig’

Maar Freek en hij groeiden steeds meer naar elkaar toe en toen ik op een dag thuiskwam, stond er ineens een racefiets in de garage, met bijpassend ieniemienie zadeltje. In de dagen die volgden kwamen er allerlei pakketjes binnen: een helm, speciale schoenen en ook zo’n wielrenpakje met zeem, waar je dus poedelnaakt in moet.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben gek op mijn man. Maar om nou te zeggen dat hij een strak lichaam heeft? Nee. Toch zeker een kilo of twintig meer dan eigenlijk gezond zou zijn. En daar stond hij dan in z’n loeistrakke wielerpakje – om te gieren! Iets wat onze twee pubers dan ook deden.

’Sorry pap, maar zo mag je écht niet naar buiten,’ grinnikte de jongste. De oudste lachte te hard om überhaupt te kunnen praten. Beledigd stapte hij op zijn fiets om te gaan ’koersen’ met Freek. Onze reactie had een averechts effect, want sindsdien staat alles in het teken van wielrennen.

Alsof hij wil bewijzen dat hij het wél kan. Oude vrienden hebben plaatsgemaakt voor ’koersvriendjes’, de televisie staat standaard op een wielerkanaal en die fiets moet zelfs mee op vakantie. Samen gezellig een rondje fietsen kan ik al helemaal vergeten.

Meneer denkt nu dat hij de koning van de weg is en fietst altijd voor me uit. Af en toe roept hij over zijn schouder iets als ’Knieën gebogen houden!’ of ’Naar het einde van de bocht kijken!’, maar gezellig kletsen is er niet meer bij. Nu zijn we op het punt dat hij vindt dat ik óók moet gaan wielrennen.

Elektrische fietsen zijn voor luie mensen, zegt-ie. Freek, die hier thuis inmiddels een soort meubilair is geworden, onderstreepte dat en begon over mijn rugpijn. Hij wees met zijn bidon mijn kant op: ’Je moet aan je core stability werken.’ Ik rolde met mijn ogen.

Ergens ben ik ook wel een beetje jaloers. De passie die hij heeft gevonden, mis ik al een tijdje. Vroeger handbalde ik twee keer per week met een team leuke vriendinnen. Toen iedereen kinderen kreeg, is dat gestopt en eigenlijk is er niets voor in de plaats gekomen.

Waar zijn leven is opgebloeid, voelt dat van mij uitgedoofd. En wat ook steekt: zodra er ook maar iets moet gebeuren in huis, heeft hij ’heel toevallig’ net met Freek afgesproken. En als onze pubers iets hebben uitgevreten, sta ik er alleen voor omdat hij direct op zijn fiets stapt om ’zijn hoofd leeg te maken’. Hartstikke leuk dat hij een hobby heeft, maar waar blijf ik in dit verhaal?”

Meer VROUW

Dit artikel staat in het nieuwe VROUW Magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf). Als premiumlid kun je het ook (soms al eerder) online lezen. Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier. Verder kun je ons natuurlijk op de voet volgen op TikTok, Facebook en Instagram