Sonia Silva werkt sinds begin november 2023 in de belegerde enclave, slechts een maand na de terroristische aanval van Hamas en andere gewapende groepen in het zuiden van Israël die het brutale conflict hebben geactiveerd.
Ze sprak met VN -nieuws Over de ellende die mensen de afgelopen dagen hebben gekend.
“Gedurende mijn jaar en acht maanden in Gaza was vorige week veruit het ergste. De enige vergelijkbare ervaring was Rafah’s uitstapje in mei 2024, toen de grens werd gesloten, maar deze week was veel intenser.
Ik leef UNICEF Accommodatie in Deir al-Balah, een stad in het centrum van Gaza.
Sonia Silva, UNICEF Office Manager in Gaza.
Wanneer u van zuid naar noord naar de Gazastrook rijdt, lijkt het erop dat er net een grote natuurramp is geweest. Het niveau van vernietiging heeft een ongekende schaal bereikt, een verwoestende civiele infrastructuur en hele buurten.
Gebouwen staan niet meer. Mensen wonen in vernietigde huizen, tenten en de straten.
De mensheid in deze toestand zien is beangstigend en vervult me met een gevoel van ongeluk en angst.
Angstaanjagend offensief
Deir al-Balah is of was anders geweest.
Het is een van de weinige plaatsen in de Gazastrook waar stedelijke infrastructuur blijft. Hij werd enigszins gespaard uit andere gebieden.
Het was tot afgelopen zondagavond, toen een angstaanjagend offensief werd ontketend op Deir al-Balah.
Ik heb de afgelopen dagen nog niet het niveau van vernietiging gezien, maar de rapporten geven aan dat het belangrijk is.
Een gebouw werd vernietigd door een explosie van raket op slechts 100 meter van de plaats waar ik normaal slaap.
Maar 72 uur lang sliepen mijn collega’s en ik nauwelijks. De explosies en schoten waren onophoudelijk.
Het is sterker dan jij.
Je lichaam weet dat er iets mis is en zich in een hogere staat van waakzaamheid bevindt.
Ik was niet bang, maar ik was diep bezorgd over mijn nationale collega’s die heel dicht bij de kruisvuren stonden en die jonge kinderen probeerden te troosten.
Gezinnen evacueren uit Deir al-Balah in de Gazastrook
Ik heb geluk omdat ik een internationale functionaris ben en ik recht heb op een pauze. Om de 4 tot 6 weken kan ik vertrekken, ik rust, ik laad mijn batterijen op.
Maar niet mijn Palestijnse collega’s en hun families, die dit al meer dan 21 maanden leven, die alles, hun geliefden en hun persoonlijke effecten hebben verloren.
Ze kunnen niet uitgaan.
UNICEF -personeelsvaccin kinderen tegen polio in september 2024.
Huidige voedseltekorten maken de zaken erger. Dit heeft invloed op de hele bevolking, inclusief onze eerste -lijnpartners, onze nationale collega’s en alle ondersteunende werknemers.
Wat me het meest opviel in Gaza, was dat ondanks de moeilijkheden collega’s doorgaan, collega’s elkaar blijven plagen, collega’s die alles hebben verloren, vertonen de grootste vrijgevigheid en solidariteit.
Ik wil graag hulde brengen aan al mijn collega’s en onze partners die vasthouden aan fragmenten van hoop voor een beter leven, maar die altijd essentiële diensten onderweg houden.
Ze zijn de beste van de mensheid op een plaats die wordt verlaten door de mensheid. »»