Het geeft een update over de beschikbaarheid van hernieuwbaar water, dat verwijst naar de hoeveelheid zoet water die elk jaar in rivieren en watervoerende lagen wordt aangevuld door neerslag.
De beschikbaarheid van hernieuwbaar water per persoon is de afgelopen tien jaar met zeven procent afgenomen, van 5.326 naar 5.719 kubieke meter (m3), volgens de AQUASTAT 2025 overzicht watergegevens.
Regio’s als Noord-Afrika, Zuid-Azië en West-Azië hebben de laagste zoetwatervoorraden per hoofd van de bevolking Koeweit, Verenigde Arabische Emiraten, Qatar en Jemen behoort tot de toplanden met het laagste totaal aan hernieuwbaar water.
Toename van de zoetwateronttrekkingen
Verschillende regio’s hebben de afgelopen jaren ook te maken gehad met een grotere onttrekking van zoetwater, waardoor de druk op de toch al onder druk staande stroomgebieden en aquifers nog groter is geworden.
“Noord-Afrika kende de grootste stijgingmet een stijging van de zoetwateronttrekkingen met 16 procent”, aldus het rapport.
Het grootste deel van de onttrekkingen in de wereld, bijna 70 procent, kwam uit oppervlaktewaterbronnen, terwijl 23 procent uit grondwater kwam.
Water voor de landbouw
De landbouw blijft de grootste waterverbruikende sector, goed voor ongeveer 72 procent van de zoetwateronttrekking wereldwijd. De industriële en dienstensectoren volgden met respectievelijk 15 procent en 13 procent.
Zesenzestig landen besteedden meer dan 75 procent van hun totale zoetwateronttrekking aan de landbouw.
Voor Afghanistan, de Democratische Volksrepubliek Laos, Mali, Nepal, Somalië en Soedan het cijfer was 95 procent.
Verandering in beschikbaarheid en vraag
Het rapport laat ook zien hoe de beschikbaarheid van water en de vraag van regio tot regio veranderen.
Dit geldt ook voor Noord-Afrika, waar de beschikbaarheid van zoet water per hoofd van de bevolking nog steeds tot de laagste ter wereld behoort, terwijl de onttrekkingen de afgelopen tien jaar met 16 procent zijn toegenomen.
In West-Azië – dat volgens het rapport het grootste deel van het Midden-Oosten omvat – helpen de snelle bevolkingsgroei en de vraag naar landbouwproducten de druk op het beperkte aanbod te vergroten.
Irrigatie en efficiëntie
Het rapport benadrukt ook grote verschillen in de irrigatie en de efficiëntie van het watergebruik op akkerlanden.
“In delen van Latijns-Amerika en Azië ondersteunt irrigatie een groot deel van de landbouwproductie, terwijl in Afrika bezuiden de Sahara het geïrrigeerde akkerland slechts een klein deel van het totale akkerland vertegenwoordigt, wat een weerspiegeling is van aanhoudende hiaten in de toegang tot de waterinfrastructuur.” FAO gezegd.
Op nationaal niveau is Bahrein, Egypte, Saoedi-Arabië, Suriname en Oezbekistan rapporteerde de hoogste irrigatiedekking. Meer dan 90 procent van de landbouwgrond in deze landen is uitgerust met irrigatie-infrastructuur.
Daarentegen werd in zo’n 35 landen – vooral in het ten zuiden van de Sahara gelegen deel van Afrika – minder dan 1 procent van het gecultiveerde land geïrrigeerd.
