Tegenwoordig, te midden van een fragiel staakt-het-vuren en de verwoesting van haar land, betreedt ze het voetbalveld niet alleen als speler, maar ook als symbool van veerkracht en hoop.
Voor Farah is voetbal meer dan alleen een spel: het is een nieuw begin, een manier om je identiteit terug te krijgen en een brug naar dierbare vooroorlogse herinneringen.
Geef nooit op
«Ik kwam hier om te sporten, om te zijn zoals vroeger en om herinneringen op te halen. Mijn boodschap is: ga door op het pad, geef niet op. Laat niets je in de weg staan. “Ondanks je blessure moet je erop staan net als iedereen te zijn”, zei hij. VN-nieuws.
Farah Youssef, lid van het Palestijnse geamputeerde voetbalteam, dat deelneemt aan het kampioenschap.
Farah is een van de tientallen spelers die hebben deelgenomen aan het Gaza Hope Amputee Football Championship, wat bewijst dat een handicap niet onvermogen betekent en dat een passie voor sport een weg naar genezing en empowerment kan worden.
Het toernooi werd georganiseerd door de Palestijnse geamputeerde voetbalfederatie en werd gehouden in het clubstadion van Ittihad Shabab Deir al-Balah.
Verloren ledematen, maar goed humeur.
Het bracht spelers samen die ledematen verloren tijdens het conflict en die met opmerkelijke geestdrift en vastberadenheid blijven spelen.
Onze correspondent was in het stadion om de competitieve sfeer en inspirerende taferelen vast te leggen van het vierdaagse kampioenschap dat vorige week werd afgesloten.
Het initiatief maakt deel uit van bredere inspanningen om mensen die gewond zijn geraakt bij conflicten te ondersteunen en hun deelname aan de sport aan te moedigen, ondanks het puin en de uitdagingen die hen omringen.
Als onderdeel van haar missie streeft de vereniging ernaar duizenden mensen te integreren die gewond zijn geraakt tijdens de recente vijandelijkheden.
Een gemiste kans voor het WK
Kapitein Ali Abu Armanah, coach van het Palestijnse nationale geamputeerde voetbalteam, sprak over de gemiste kans van het team om zich te kwalificeren voor het WK geamputeerde voetbal 2026 in Costa Rica.
“We hebben dit kampioenschap gelanceerd om de hoop nieuw leven in te blazen na twee jaar oorlog tegen onze kinderen en families in de Gazastrook. Tegelijkertijd zouden we in Jakarta, Indonesië, zijn om Palestina te vertegenwoordigen in de kwalificatietoernooien voor West-Azië, maar het aanhoudende conflict en de sluiting van de grensovergang verhinderden onze deelname.
Het Palestijnse team miste de kwalificatie voor de FIFA Wereldbeker van volgend jaar met slechts één punt nadat ze hun laatste groepswedstrijd in juni gelijk hadden gespeeld, terwijl de oorlog nog in volle gang was.
Het leven op één been
Mohammad Abu Jufail, een voormalig voetballer, verloor een been in de Gaza-oorlog van 2014. De fysieke en psychologische uitdagingen waren enorm, maar hij besloot niet op te geven.
«Voor mijn blessure speelde ik voetbal. Nadat mijn been was geamputeerd, ben ik ongeveer vijf maanden gestopt met spelen. Toen vertelde de club waarvoor ik speelde dat er een speciaal team voor geamputeerden was. Het begin was moeilijk, ik had met twee benen gespeeld, en nu met slechts één, met krukken.
«We hebben twee jaar onafgebroken getraind en ontmoetten een geamputeerde atleet uit het buitenland die ons begeleidde. Daarna hebben we ons leven hervat”, zei hij.
Ze vragen om meer steun
Speler Abdullah Abu Mukaimer benadrukte de omvang van de behoeften. “We zenden de boodschap uit dat we blijven bijdragen aan het voetbal in Gaza en dat veel nieuwe spelers zich bij ons zullen aansluiten. Er zijn na de oorlog bijna 60.000 geamputeerden in Gaza. “We roepen de relevante autoriteiten op om het geamputeerde voetbal te steunen, aangezien de aantallen extreem hoog zijn.”
Espoir voetbalkampioenschap voor geamputeerden in de Gazastrook 2025.
6.000 amputaties in twee jaar tijd
Volgens lokale gezondheidsorganisaties in Gaza zijn er tijdens de afgelopen twee jaar van conflict tussen Israëlische strijdkrachten en Hamas-militanten meer dan 6.000 gevallen van amputatie van ledematen geregistreerd, waardoor dringende en langdurige rehabilitatie nodig was.
Kinderen zijn verantwoordelijk voor ongeveer 25 procent van alle amputatiegevallen, terwijl vrouwen bijna 13 procent voor hun rekening nemen.
Er is nog steeds een tekort aan hulpmiddelen, waardoor het lijden van mensen met oorlogsgerelateerde handicaps nog groter wordt.
Eerder gepubliceerd in Almouwatin.
