« Ik ontving gemakkelijk hulp die door de VN werd gedistribueerd, » zei Abir Safi, een ontheemde persoon uit het Zeitoun -district van Gaza City, VN -nieuws. « Nu krijgen we niets. Ik riskeer mijn leven door naar de kruising van Zikim te gaan en terug te keren met een lege tas. Ik wil alleen maar terug naar mijn kinderen met eten. »
Mevrouw Safi zei dat ze nooit had gedacht dat haar kinderen een fataal avontuur zouden worden. Nadat ze haar man tijdens de oorlog had verloren, bevond ze zich alleen, geconfronteerd met de verantwoordelijkheid om haar familie te ondersteunen in het midden van humanitaire omstandigheden.
Het was een van de duizenden burgers die zich langs Rashid Street in het noorden van Gaza verzamelden, dat de kruising van Zikim ten noorden van Gaza verbindt, in de hoop humanitaire hulp te ontvangen.
Een kar die op paard wordt getrokken, draagt het lichaam door meer dan zeven Palestijnen gedood terwijl ze proberen hulp te bereiken.
« Balle op mijn hoofd »
Onze correspondent was getuige van de komst van duizenden Palestijnen die terugkeerden van een reis op zoek naar voedselvoorraden. Duizenden uitgemergelde lichamen – mannen, vrouwen en kinderen – zijn genomen in een scène die een dagelijks evenement is geworden. Iedereen rent op zoek naar een paar hulpwagens die Noord -Gaza bereiken.
De Verenigde Naties hebben de capaciteit en middelen die nodig zijn om de hulp op een veilige en waardige manier te verspreiden onder iedereen die het in de Gazastrook nodig heeft. De organisatie blijft om het opheffen van de beperkingen die door de Israëlische autoriteiten worden opgelegd over de toegang en verdeling van hulp aan Gaza.
Het gevaar ligt niet alleen in congestie en chaos, maar ook in de dood die zich voor iedereen verbergt. Fayza al-Turmisi, een ontheemde persoon uit Shuja’iyya, beschreef de vreselijke scène langs Rue Rashid in het noorden van Gaza.
« Ze schieten ons hier van schelpen en kogels. We worden gedwongen om op de grond te liggen. Ik verstop me voor meer dan 200 mannen en de kogels vliegen op mijn hoofd. Als je je hoofd opheft, word je geslagen. Als je op de grond blijft, vallen de ballen om je heen. »
Een jonge Gazan raakte gewond terwijl hij probeerde hulp te krijgen.
Tussen rouw en honger
Mohammed Mudeiris, zeven -jarige -zei dat hij zijn vader net de dag ervoor in een luchtstaking had verloren. Hij heeft niet de luxe van rouw om zijn vader omdat hij nu de enige familiesteun is voor zijn broers en zussen.
Door door de dichte menigte te lopen, strekt hij zijn kleine hand uit en smeekt dat een handvol bloem om terug te brengen naar zijn broers en zussen.
« Ik ben de oudste van mijn broers en zussen, » zei hij. « Mijn vader is gisteren gedood in een luchtaanval. Ik probeer iemand te vragen me een bord bloem te geven of een maaltijd van de hulp die vandaag is aangekomen. »
Mohammed Mudeiris, een kind dat zijn vader verloor in een Israëlische luchtaanval, die voedsel komt halen voor zijn broers en zusters van AID -vrachtwagens die aankomen via de kruising van Zikim.
« Ik riskeer mijn leven om voedsel naar mijn kinderen te brengen »
De voedselrace is niet beperkt tot mannen. Vrouwen worden gedwongen dit risico te nemen, gemotiveerd door de verantwoordelijkheden van moederschap en de behoeften van hun kinderen.
« Ik gooi mezelf in gevaar om voedsel mee te nemen voor mijn kinderen, » zei Asma Masoud, die uit Noord -Gaza was verhuisd.
« We krijgen nooit ons juiste deel van de hulp, » zei ze. « Mijn man is verlamd en er zijn weduwen en vrouwen zoals ik die geen voedsel kunnen bieden aan hun kinderen. »
Benadrukt dat sommige jongeren de hulp nemen en verkopen tegen exorbitante prijzen die ze zich niet kan veroorloven om te kopen, riep mevrouw Masoud de wereld om te waarborgen « een eerlijk distributiemechanisme en om toe te staan Nerrente [the UN agency for Palestine refugees] en internationale organisaties om dit te doen ”.
De hulp moet worden verdeeld door sms, zodat elke persoon in nood zijn aandeel ontvangt, zoals de vorige zaak was, zei ze.
« Maar nu maken slechts een paar mensen gebruik van en verkopen hulp, » zei ze. “We kunnen dit niet verdragen. Het is een onrecht.» »
Asma Masoud, een vrouw die uit het noorden van Gaza is verplaatst, die terugkeert van een zoektocht naar voedsel.
‘Ik weet niet hoe ik mijn kinderen ga voeden’ ‘
Mevrouw Sadi was het eens met mevrouw Masoud en klaagde dat « de begunstigden nu grotendeels dieven zijn ».
« Ik ben veel afgevallen en al mijn gezondheid is verdwenen », zei Safi. « Ik weet niet hoe ik mijn kinderen ga voeden. Ik wil hulp krijgen met waardigheid. De hulp kwam door de Verenigde Naties, en ik zou het gemakkelijk kunnen gaan ontvangen, maar nu ontvang ik niets.» »
Ik wil hulp krijgen met waardigheid.
Dit chaotische systeem laat weduwen, vrouwen, ouderen en vele andere complexe humanitaire gevallen, zoals Maqboula Adas, die haar gewonde echtgenoot en haar zoon steunt die een gebroken been heeft.
« Mijn man is gewond en kan niet bewegen, » zei ze. « Mijn oudste zoon heeft een gebroken been en ik heb ook drie dochters. Niemand steunt ons behalve God. Elke dag zal ik proberen bloem te krijgen. Als dat niet was, zouden ze zijn gestorven van honger. »
Maqboula Adas, een vrouw ontroerd door Shuja’iyya.
De karren dragen lijken
Op het hoogtepunt van deze tragedie, opkomende macabere scènes. In plaats van zakken bloem te dragen, transporteert een kar die door paarden wordt getrokken de lichamen van minstens zeven Palestijnen die werden gedood terwijl ze probeerden hulp te krijgen.
Terwijl sommige jonge mannen zakken met bloem op hun rug droegen, brengen de ambulances de gewonden en de doden in de noordelijke regio’s. Het besef van voedselhulp heeft een hoge prijs.
Een jonge man raakte gewond in het hoofd en het gezicht toen hij probeerde hulp te verzamelen.
« Ik kwam om hulp te verzamelen, maar vandaag was het niet mijn dag, » zei hij. « Ik zal terugkomen ondanks mijn blessure, en ik hoop dat God me de volgende keer zal bieden. »
Duizenden Palestijnen op zoek naar hulp van de kruising van Israëlische Zikim in het noorden van Gaza.
Risico op hongersnood
Gaza wordt geconfronteerd met een ernstig risico op hongersnood, met indicatoren van voedselconsumptie en voeding op het slechtste niveau sinds het begin van het huidige conflict, volgens een waarschuwing uitgegeven door de geïntegreerde classificatie van de Food Security Fase (IPC).
Ten minste 147 doden als gevolg van honger en ondervoeding werden gemeld, waaronder 88 kinderen. Volgens rapporten van de Wereldgezondheidsorganisatie en het Wereldvoedselprogramma zijn meer dan 28.000 gevallen van ernstige acute ondervoeding geregistreerd bij kinderen.
Ondanks de beloften om de hulpstroom te vergemakkelijken, verhinderden de beperkingen op de ingang van voedsel en brandstof, evenals voortdurende aanvallen nabij niveau -passages, voorkomend dat benodigdheden mensen in nood bereikten. Bovendien heeft de chaotische verdeling van hulp binnen Gaza de situatie verder gecompliceerd en civiele burgers geplaatst.
Het Human Rights Office van de Verenigde Naties (Ohchr) documenteerde de dood van honderden mensen die proberen toegang te krijgen tot hulp in het midden van de huidige schoten en bombardementen in de buurt van de wegen van de weg naar de weg en militaire distributiepunten.
Abir Safi, een ontroerende vrouw uit het district Al-Zaytoun.
« Als ik gedood word, wie zal dan voor mijn kinderen zorgen? »
In het midden van deze chaos vertelt de weduwe Enaam Siam, moeder van zes, haar vechten voor eten.
« Ik ben een weduwe en moeder van zes weeskinderen, van wie er één gewond is geraakt, » zei ze. « Elke dag ga ik midden in de dood om hen voedsel te brengen. Ik zie de doden en de gewonden. »
Ze vroeg waarom hulp niet langer werd geleverd aan magazijnen en gedistribueerd door sms.
« Als ik gedood word, wie zal dan voor mijn kinderen zorgen? » Er zijn duizenden vrouwen in een vergelijkbare situatie. We willen beveiliging, vrede en een eerlijk systeem dat garandeert dat helpt bij het bereiken van degenen die het nodig hebben. ”
